Kun je het maken om over een boek te vertellen waarvan je vindt dat men het eigenlijk maar liever niet moet lezen? Als je er wel over vertelt dan benadeel je de schrijver, schrijfster in dit geval. Zij hebben het al zo moeilijk want men zegt dat er steeds minder gelezen wordt en als je full time schrijver bent dan moet je toch leven van de verkoop van boeken. Ik weet eigenlijk niet hoe het zit met boeken die via de bieb worden uitgeleend, krijgen schrijvers dan een vergoeding of zoiets?
Ik voel me nu een beetje schuldig tegenover de schrijfster want ik ga het toch maar doen want het boek is wel in m'n hoofd blijven zitten, waar ik over blijf denken.
Ik heb het over: Het einde van Erna Ankersmit van Anna Enquist.
Samenvatting
Het moet een misverstand zijn dat op een donkergrijze middag een thuiszorgmedewerkster aanbelt bij de oude, nukkige Erna Ankersmit. Zij heeft en wil geen thuiszorg. Om haar niet in een hagelbui de deur te wijzen, laat de eens gevierde schrijfster, die onverdroten aan een nieuwe roman werkt, verzorgster Vronie (moeder van een gezin met opgroeiende kinderen) toch binnen. Deze halfhartige geste vormt het begin van een vriendschap die allengs diepere lagen krijgt, culminerend in een gezamenlijke wandeltocht in Engeland langs de muur van Hadrianus. Een tocht die alles – ook het verleden van Erna en de relatie met haar gestorven echtgenoot – op scherp zet.
Ik heb een interview met de schrijfster gezien waarin ze over het boek vertelde en ik kreeg meteen zin om het te kopen omdat er niet vaak boeken worden geschreven over 80 jarige vrouwen. Maar nu ik het uit heb besef ik dat ik er niet vrolijk van geworden ben. ( dat hoeft natuurlijk ook niet altijd)
Er is een bepaalde zin die me is bijgebleven, de hoofdpersoon in het boek, een schrijfster, weduwe, geen kinderen, zegt op een gegeven moment:
'Mijn vrienden zijn al dood of liggen te creperen. Ik ben de enige die nog vooruit komt. Onzinnig om daar trots op te zijn als ik ervoor moet betalen met eenzaamheid'.
Ik werd zó triest van die zin, misschien omdat het herkenbaar is? Ik merk dat nu ook al, ik kan nog wandelen, fietsen, m'n huishouden doen enz. maar veel van m'n vriendinnen van vroeger zijn dood of veel beperkter door wat voor omstandigheid dan ook.
Begrijpen jullie nu dat ik zeg: lees dat boek maar liever niet? Je gaat erover nadenken en ik werd daar niet vrolijk van.
Goed, vandaag is er weer een nieuwe dag, straks even een kopje koffie drinken met de koffieclub, waarvan ook ruim meer dan de helft beperkt is. Zie je, dit is wat ik bedoel met nadenken over.......































