Ik heb nog wat dingen van T.T. staan maar die durf ik nog niet weg te brengen want het zou zomaar kunnen dat ze ze weer terug wil. Gisteren belde ze over een aantal spullen die ze kwijt was en of ik wist waar ze waren. Ik wist het niet want iemand anders had ook dingen in gepakt.
Ik denk dat ze een beetje boos op me is omdat ik haar de laatste tijd nog al eens tegen sprak, nou jammer dan. Van de week nog even sleutels inleveren en dan is de verhuizing achter de rug.
Nog even over in welke tijd het beter is om te leven.
Ik ben in een heel eenvoudig milieu opgegroeid. Zo gauw je niet meer leerplichtig was, ging je werken want er moest geld verdiend worden. Ik wist niet beter en was daar ook gewoon tevreden mee.
Maar een mens zit wel eens te mijmeren en te vergelijken. Waarschijnlijk hebben onze ouders dat ook wel gedaan en zal de jeugd, als ze daar eenmaal aan toe zijn, dat ook wel gaan doen.
Ik zie wel dingen om me heen waarvan ik denk: moet dat nou? Kan het niet wat minder? Een voordeel van die eenvoudige jeugd is wel dat ik nog altijd een ingebouwde zuinigheid heb. Iets weggooien gaat me echt aan m'n hart. Vandaar m'n regelmatige ritjes naar de kringloopwinkel, misschien heeft iemand anders er nog wat aan.
Gelukkig wat koeler vandaag. Allemaal een hele goede dag 🙋♀️
Is TT nog steeds zo klagerig over de zorg? Die zullen waarschijnlijk ook haar wel eens tegenspreken dat ze zich toch wel aan de regels van het huis moet aanpassen. Is natuurlijk ook niet makkelijk als je zo lang zelfstandig hebt gewoond.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat je al wat aan het opruimen bent en de kringloopwinkel is een geweldig uitvinding. Ik kom er altijd heel graag en ben in de loop der jaren wel kritisch gewoond, in het begin kocht ik teveel.
Ik ga wel 1x per week, maar koop niet altijd wat.
Ben nog steeds aan het worstelen met een jurk, die bestaat uit 8 banen voor en 6 achter, was erg puzzelen om het geknipt te krijgen want ik had minder stof dan geadviseerd werd, Het is een gebloemd patroon diverse roze bloemen op zwart is heb ik de achterkant andersom neergelegd, valt niet op.
Ik denk dat ik nu alle banen goed op elkaar heb gelegd en deel gespeld, ga nu rijgen en passen. De vele naden worden aan de buitenkant nog doorgestikt zodat er een klein randje te zien is. Geen idee of het wat wordt, maar ik ben lekker bezig en lap ook vd kringloop 3 euro als ik me goed herinner
Oei, dat vond ik altijd moeilijk met mijn moeder. Was in totaal meer dan 15 jaar ziek, Parkinson of parkinsonisme, met dementie erbij in elk geval. Dan vroeg ze ineens waar haar meubels gebleven waren of haar zelfgemaakte rokken. Die had mijn schoonzus allemaal afgevoerd naar de kringloop, zonder haar instemming.
BeantwoordenVerwijderenPeinzen over het verleden en je afvragen hoe het misschien anders had kunnen verlopen zijn typisch voor onze leeftijd. Wat ik gedaan heb gebeurde onder enigszins moeillijke omstandigheden. Mijn moeder heeft meerdere jaren op een pensionaat doorgebracht. Ze was het enige kind van haar ouders, maar wat moest je aan als je volwassen werd? Volgens haar was er niet veel keus. Een man vinden en, mocht dat niet lukken dan ging je het klooster in. Haar ouders hielden veel van haar en waren niet onbemiddeld..... En zo kwam ze mijn vader tegen op dansles, maar gelukkig met hem werd ze niet. Enfin, mijn ouders zijn getrouwd en Opa en Oma moesten voortdurend bijspekken (en uiteindelijk zijn mijn gescheiden). Inmiddels waren alle grootouders gestorven. Pas in latere jaren werd dit alles mij duidelijk. En wat moest er worden van mij, een niet ontelligente dochter die met goede cijfers de MMS haalde en absoluut niet op zoek was naar de eerste de beste man? Noch het klooster noch de eerste de beste man bekoorden mij en, van mijn eigen gespaarde centjes vertrok ik naar Engeland, en toen naar Parijs, en toen naar Duitsland en toen weer terug naar Parijs en ontmoette uiteindelijk een wat oudere Engelsman. En ik was vastbesloten om de fouten van mijn ouders niet te herhalen..
BeantwoordenVerwijderenEn nu, als weduwe, peins ik soms ook hoe het anders (misschien beter?) had gekund. Het zij zo, ik kan mijn kinderen hoogstens helpen wanneer dat nodig is en wijlen mijn man en ik hebben beslist niet de fouten van mijn ouders herhaald. Dat is waarschijnlijk het beste dat een ouder voor haar kinderen en zichzelf kan doen.