Met al die warmte van de afgelopen dagen had ik veel tijd om na te denken. Ik doe dan n.l. maar heel weinig. Zit op de bank, lees een boek, kijk tv en haak wat verder aan m'n vest.
Tijdens deze activiteiten kan ik ook nog wel een beetje nadenken ( behalve tijdens het lezen, daar moet ik m'n aandacht bij houden anders weet ik de volgende keer niet meer waar het over ging)
Laatst vroeg ik me af: hoe zullen mensen zich mij herinneren? Wat zullen ze over mij zeggen als ze over me praten? Later als ik dood ben.
Ik ben daar wel benieuwd naar. Maar ik merk ook dat, hoe ouder ik wordt, het me steeds minder kan schelen. Zoals ik hier al eens eerder geschreven heb: schijt aan dronken naatje. Maar toch..........
Denken jullie daar wel eens over na?
Af en toe zeg ik wel eens tegen mezelf: maak jezelf niet te belangrijk. Je bent maar een heel klein kruimeltje op deze wereld.
Allemaal een hele goede en gelukkig niet zo'n warme dag.🙋♀️
Leuke vraag! Ik denk dat het net zo gaat als op het werk. De dag nadat je ontslag genomen hebt is iedereen vergeten dat je bestaat.
BeantwoordenVerwijderenMisschien zijn er dromen waar jij in voorkomt, of mensen die bij het kijken van een film of lezen van een boek aan je denken. Of misschien ziet iemand je verjaardag nog op de kalender staan met een streep erdoor.
@wt: je haalt me de woorden uit de mond!
VerwijderenNou er is een gezegde dat zegt,je bent pas dood als je echt vergeten bent.
BeantwoordenVerwijderenMijn opa stierf in 1962 en ik denk dat ik de jongste in de familie ben die hem zich nog kan herinneren en ik was 6.
Sommige dingen weet ik nog en vertel het dan aan kinderen of kleinkinderen en over onze ouders praten we nog veel ,ook over andere familie leden en op geboorte of sterfdag herinneren we elkaar eraan.
Verder zie je karaktertrekken van ouders of andere familieleden terugkomen dus ik geloof niet dat je zo snel vergeten bent .
Zeker niet bij naaste familie.
Groet Lianne O.
Omdat mijn zus het contact heeft verbroken mis ik ook het praten over ouders en oma en opa's . Het is nu al bijna 3 jaar dat het is gebeurt en ik merk dat het me nog steeds teveel bezig houdt. Ze was vorige week jarig en ik heb kaart gestuurd met foto van een prachtige orchidee die nog van onze moeder is geweest. Met kerst stuur ik nog een kaart en dan hou ik er waarschijnlijk mee op, het doet me toch teveel pijn elke keer. Door haar ben is dus al vergeten. Van de nichten hoor ik ook niets meer. Moet het afsluiten en hen vergeten, maar hoe doe je dat?
BeantwoordenVerwijderenAan dochter vertel ik regelmatig mijn herinneringen, maar zij heeft geen kinderen om het aan door te geven.
Ontzettend naar, @ Lot. Geef de hoop niet op! Een van mijn kinderen verbrak ook jarenlang contact met mij en nu is er wel weer contact gekomen. Ik stuurde ook geen kaarten maar begreep later weer van iemand dat dat kind dat juist wel had gewild.
VerwijderenEr is nu niet zozeer makkelijk contact maar wel veel warmer, vertrouwder dan vroeger. Maar dit is een jongere generatie, dat geef ik meteen toe.
Dat zal helemaal moeilijk zijn gewest geen contact met een kind. Op zich wil ik best kaarten blijven sturen maar het doet me zoveel pijn elke keer weer een mooie kaart te zoeken en een goede tekst, dan ben ik dan dagen zo niet weken mee bezig en dat wil ik eigenlijk niet meer.
VerwijderenEn ik weet niet of mijn kaarten misschien wel ongelezen in de kliko gegooid worden. Dat zou ik ook erg vinden.
Wat vind ik dat erg voor je Lot .
BeantwoordenVerwijderenIk heb 5 zussen en gelukkig is de band goed en ik zeg weleens ,ik heb voor ieder probleem of vraag een zus.
Verder 5 kinderen met aanhang en 14 kleinkinderen dus genoeg om door te geven.
Kleindochter gaf me jaren geleden op bij de juf om te komen vertellen over vroeger en ze nam voetstoots aan dat oma dat wel deed.
Ik vond het leuk om te doen er zijn zoveel dingen veranderd.
Hartelijke groet van Lianne. O.
Dank voor je lieve reactie Lianne. En ik weet zelfs niet waarom ze contact verbrak, we hadden, op een enkele irritatie na die we ook uitgesproken hebben naar mijn idee, geen ruzie of zo.
VerwijderenIk heb eigenlijk geen behoefte om herinnerd te worden. Daar ga ik ook geen moeite voor doen. Ik zorg dat al mijn privéspullen (foto's, dagboeken) op tijd opgeruimd (weggegooid) zijn en omdat er geen kinderen zijn stopt het bij mij.
BeantwoordenVerwijderenIk vind het eigenlijk belangrijker dat ik nu ertoe doe. Door mijn werk of buiten werk door er voor anderen te zijn. Een praatje te maken met iemand, ergens mee te helpen, advies te geven etc.
Als ik dood ben zijn er weer andere mensen om dit te doen. Mij mogen ze echt vergeten.