Een goede dag.

Het bijkomen van de drukke woensdag is gelukt. Alleen dus even naar het lab geweest maar dat kan ik lopend af, mooi want dan had ik meteen m'n wandelingetje gedaan en kon ik de rest van de dag precies doen waar ik zin in had. Maandag de uitslag van het onderzoek, door de nieuwe medicijnen kunnen de waardes van het bloed veranderen maar het zal wel goed zijn denk ik. 

Wel de bloempotten voor de tweede keer geverfd die kunnen straks weer naar buiten, leuk. 

En we hebben een nieuwe paus. Ik vind het een beetje jammer dat het een Amerikaan is, dit is natuurlijk helemaal in het straatje van Trump, zo van: zie je wel, America is the best. Hij kan lekker door gaan met doen alsof hij de baas is over de hele wereld en nu ook nog een Amerikaan die de baas is over de Katholieke wereld.

Afijn, we gaan het meemaken wat voor man het is. 

Hier is het weer stralend blauw, geen afspraken vandaag dus maar eens kijken wat ik ga doen.

Allemaal een hele goede dag 🙋‍♀️

Lezing.

Gisteren dus naar de lezing geweest van Beatrice de Graaf over de  geschiedenis van de oorlog van Poetin. 

Het begon met allemaal strubbelingen, ik ging met de tram en neem dan altijd ruim de tijd, na een stukje gereden te hebben gebeurde op een kruising een ongeluk waardoor we niet door konden rijden, en ze wisten niet hoe lang het zou gaan duren, toen ik vriendelijk vroeg of ik eruit mocht omdat ik ook met de fiets kon kreeg ik te horen dat ze er geen mensen uit mochten laten.😡

Na een poosje gewacht te hebben en heel veel overleg met de centrale mocht ik er toch uit. Zo snel mogelijk naar huis gelopen en de fiets gepakt en als ik een beetje doortrapte zou ik het kunnen halen. Standje turbo.  Het zou om half twee beginnen en ik was er om kwart over een, toen ik een plekje voor m'n fiets zocht werd ik door een fietswacht die daar rondliep doorgestuurd naar een fiets kelder want alles was vol, ook dat nog. Tien voor half twee kwam ik bij het theater van de VU aan  en ik dacht: mooi, kan ik meteen doorlopen, bleek de zaal pas om half twee open te gaan. Niet erg want kon ik een beetje uit hijgen en uit wasemen want ik had het intussen behoorlijk  warm. Eenmaal in de zaal waren er problemen met de techniek, zodanig dat er een expert bij moest komen, ook niet erg want ik was nog steeds aan het wasemen. 

De lezing zelf vond ik matig, volgens mij ging ze er snel doorheen want het begon dus later en ze had er na nog een andere afspraak. 

Het ging echt over de geschiedenis, vanaf zijn jeugd, uit wat voor nest hij komt en over hoe hij zo ver heeft kunnen komen. Hij wil Rusland weer terug brengen naar wat ze ooit in 800 zoveel het heilige rijk noemden. 

Al met al was de conclusie dat het echt een gevaarlijk mannetje is en dat hij door wil gaan met veroveren. Als je je nu bij het Russische leger meldt kreeg je eerst 2.000 dollar en dat is nu verhoogd naar 20.000 dollar, vandaar dat hij nu weer over heel veel rekruten kan beschikken. 

Eenmaal thuis was ik helemaal kapot maar vannacht goed geslapen dus vandaag gaan we weer gewoon door.

Straks bloed laten prikken i.v.m verhoging van de bloeddruk medicatie en de rest van de dag vrij. Poeh even bijkomen.

Allemaal een hele goede dag.🙋‍♀️

Boek.

Weer een goed boek gelezen,  weer echt zo'n boek waar je in verder wilt lezen.

 Dorset, 1968. Beth leidt een rustig en gelukkig leven met haar man Frank op hun schilderachtige schapenboerderij op het Engelse platteland. Maar alles verandert wanneer Gabriel Wolfe, de upperclass jongen met wie ze als 17-jarige een intense zomer beleefde, ineens het dorp binnenwandelt. Hij brengt zijn jonge zoon Leo mee, die Beth herinnert aan het zoontje dat zij en Frank een paar jaar geleden zijn verloren.

Ondanks de waarschuwingen van haar omgeving, zoekt Beth toenadering tot Gabriel en Leo. Hun levens raken vervlochten, wat spanningen in het dorp en in haar huwelijk veroorzaakt, met een moord als gevolg…

Jeetje, wat zijn er in de reacties weer veel titels van boeken die heel interessant zijn om te ontdekken, dank daar voor. 

Allemaal een hele goede dag.🙋

En Berber, ik heb net het eerste hoofdstuk van Ik ben Pelgrim gelezen, wauw, je zit er meteen helemaal in, de bieb heeft hem ( nog) niet maar ik denk dat ik het als e boek ga kopen. 😃

Poetin en snoeien.

 Gisteren toch maar niet gesnoeid, ik kreeg opeens de geest en ben die verroestte potten gaan schilderen, veel leuker om te doen.  Ze staan nu te drogen. Foto volgt later.

Even wat anders: hebben jullie gisteren toevallig naar Eva Jinek gekeken? Eigenlijk kijk ik nooit naar haar, ik kan niet zo goed tegen de maniertjes die ze heeft, hoe ze met die handen steeds over die tafel gaat, hoe ze van die grote ogen op kan zetten, hoe ze sommige gasten met lieverd begroet enz. het erge is: als je dat eenmaal ziet en je je eraan ergert dan kun je het niet meer niet zien en je je niet meer ergeren. 

Maar goed, gisteren zag ik dat historicus Beatrice de Graaf te gast zou zijn en dat wilde ik wel even zien want laat ik nou morgen naar een lezing van haar gaan, in de VU over de oorlog van Poetin. Dat leek me wel interessant maar als ik zo luisterde naar wat ze gisteren vertelde dan weet ik niet of ik het nog wel zo leuk vind want ik werd niet echt blij van wat ze allemaal zei. Die Poetin is echt een gek, die gaat letterlijk over lijken. 

Nou ja, ik ga natuurlijk toch want die lezing wordt in het VU theater gegeven en het is sowieso wel leuk om daar eens naar toe te gaan. Jullie gaan ongetwijfeld horen hoe het geweest is.

Vandaag koffie met de koffieclub.

Allemaal een hele goede dag.🙋

Francien: het is geen bloeiende struik, ik heb een stuk heg, volgens mij zijn dat laurierplanten, maar dat weet ik niet zeker, en die wil ik niet te hoog laten groeien, ik wil er vanaf de grond bij blijven kunnen en dat betekent dat ik soms wel twee/drie keer per seizoen met de elektrische snoeischaar in de weer ben. en dan heb ik nog een andere struik of misschien heet het wel heester, ik weet het verschil eigenlijk niet, daar weet ik echt geen naam van daar geldt hetzelfde voor.  

Klusjes.

Nu het wat frisser is heb ik me uitgesloofd en een van de tuintafels geboend. 

Voor,

in het echt was het viezer dan op de foto.

Alleen het randje kreeg ik niet goed schoon, nou ja, het zij zo. Om er goed bij te kunnen moest ie een eindje van de muur getrokken worden maar hij is loeizwaar, maar het is gelukt en ik ben er blij mee. Als ik eens goede moed heb ga ik die verroeste potten nog wel eens schilderen. 

Ik vind het wel fijn dat het iets koeler is, dan heb ik weer zin om klusjes in huis te doen, een keukenkastje schoonmaken bv, waar je dan allemaal dingen in tegenkomt die je al jaren niet meer gebruikt, weg ermee, ruimt lekker op of een la opruimen waar je oog dan opeens op papieren valt van 25 jaar geleden, ook weg. Lekker. 

Nu zit ik te twijfelen of ik een struik zal gaan snoeien, kan dat eigenlijk wel op 5 mei? Of moet je de buren dan niet in hun rust verstoren? Allemaal gepensioneerden die hebben elke dag rust denk ik dan. 

Afijn, ik weet het nog niet. 

Allemaal een hele goede dag. 🙋

Kijk eens aan, ook nog een lezeres in Frankrijk, Adriana veel plezier hier in Nederland met je dochters.

Lot: ik vind aan het water wonen fantastisch, ik heb tot m'n zeventiende in een klein dorpje langs de Amstel gewoond, aan de voorkant van het huis keken we uit op de Amstel en aan de achterkant op de weilanden, misschien heb ik daar m'n uitzicht tic wel opgelopen.

Mevr. W:  ik zou ook niet in een bos willen wonen en ook niet tussen de bergen.

Francien, o ja, natuurlijk is het buiten de Randstad goed wonen, dat geloof ik direct.  Ik hoef ook niet perse in de Randstad te wonen, als er buiten maar wat beweging te zien is, hoe mooi mijn tuin ook is; per dag veranderd er niet zoveel.

Johmar: wat vreselijk voor je dochter om in zo'n buurt te wonen, die woningnood lijkt wel een onoplosbaar probleem en daar kom ik weer met m'n stokpaardje: ze moeten meer woningen voor ouderen bouwen zodat die ( als ze dat willen) door kunnen schuiven en jongeren in de vrijgekomen huizen kunnen.

Uitzicht.

 Over mijn uitzicht tic gesproken, ik wil heel erg verschrikkelijk graag vrij uitzicht hebben en dan het liefst uitzicht met een beetje  reuring. Toen we pas getrouwd waren woonden we in een flat op drie hoog en pas toen we later naar een eengezinswoning verhuisden met uitzicht op een dichte tuin realiseerde ik me dat ik eraan gewend was geraakt om regelmatig een poosje uit het raam te staren, een beetje kijken wat er zoal op straat  gebeurd en dan een beetje mijmerend m'n gedachten laten gaan. 

Op de een af andere manier lukt me dat niet als ik de tuin in kijk, dat vind ik saai. Ik heb een vriendin met uitzicht op een park waar je mensen ziet lopen, kinderen ziet spelen, toen ik eens tegen haar zei: 'als ik hier zou wonen dan zou ik de hele dag voor het raam zitten' weet je wat ze toen antwoordde? 'o, ik kijk nooit uit het raam'

Ik kan daar met m'n pet niet bij. Gelukkig  zie ik wel veel lucht omdat er laagbouw aan de andere kant van de straat is maar als daar een flatgebouw had gestaan dan had ik de woning niet genomen.

M'n vader had dezelfde tic, toen er sprake van was dat hij naar een kamer in een verzorgingshuis moest zei hij:  ík vind alles best, als ik maar wel vrij uitzicht heb' Het is, gelukkig voor hem, nooit zo ver gekomen. 

Ik zie nu een stralend blauwe lucht dus dat wordt weer een buitenactiviteit zoeken. 

Allemaal een hele goede dag.🙋

Lot en Francien, ik denk dat jullie echt schitterend wonen maar het zou voor mij toch iets te veel in the middle of nowere zijn. Als ik bij mij de deur uitloop dan kan ik wel acht verschillende kanten op lopen en dat vind ik heerlijk. Ach ja, het is zoals het is. groetjes.

Boek.

 Zowaar de afgelopen dagen een aardig boek gelezen.

Dit boek is gebaseerd op het  waar gebeurde verhaal van een weeshuisdirecteur die kinderen uit arme gezinnen ontvoerde en verkocht aan rijke families;

Het begint in 1939. de twaalfjarige Rill leidt  met haar vader, moeder, broertje en zusje een zorgeloos leven in een woonboot op de Mississippi. Dan slaat het noodlot toe en worden de kinderen ontvoerd.

De tweede lijn in het verhaal gaat over de rijke Avery in South Carolina en gedurende het boek komen die verhaallijnen bij elkaar.

Ik vond het een goed boek en dus het vermelden waard.

En ja , de gezondheidszorg. Heel erg gelukkig heb ik er nog niet veel mee te maken gehad, jaren geleden hebben we een verzekering afgesloten via m'n man z'n werk en die hebben ik nog steeds en die bevalt goed, nooit reden gehad om over te stappen. Nou moet ik zeggen dat ik me er niet echt goed in verdiep. Hier krijg je wat en daar laat je wat. Ik heb een hele aardige huisarts waar ik het volle vertrouwen in heb en daar ben ik blij mee.  

Wat fijn Anna Lines dat het zo goed gaat met je schouder en fijn dat, naar mijn idee, ook het herstel best wel snel gaat. Wel zeer ergerlijk dat je van die verschillende adviezen krijgt. Als je dus naar het ziekenhuis geluisterd had, had je nu nog met een draagzak gelopen met als gevolg een hele stijve schouder. Maar hier zijn er ook wachtlijsten hoor, toen ik vorig jaar een fysiotherapeut belde voor een afspraak en hoorde dat ik een week later al kon komen viel ik zowat van m'n stoel en kreeg meteen argwaan: hoezo geen wachtlijst, doet ze haar werk niet goed of zo? Ik dacht dat het in Engeland beter geregeld was, en inderdaad hoe doen mensen met beperkte middelen dat? of als je minder zelfstandig bent, of als je geen kinderen hebt die je een beetje helpen en je stimuleren om oefeningen te doen? 

Francien. Gelukkig zit er nu dus schot in de lekkage. ik vind dat altijd van die dingen die altijd in je achterhoofd blijven zitten en waar je pas rust van krijgt als het opgelost is.  En wat ik zo lees over waar je woont ( vrij uitzicht, bomen waar je onder kunt zitten)  zou ik denk ik ook niet weg willen. Ik heb een rare tik wat uitzicht betreft maar daarover later meer anders wordt het een te lang verhaal.

Afijn, al weer mooi weer, weet nog niet precies wat ik ga doen vandaag. 

Allemaal een hele goede dag.🙋