Eergisteren bij een kennis op bezoek geweest die iets meer dan 4 maanden geleden in een verpleeghuis is gaan wonen. Ik zeg expres "wonen" meestal wordt "opgenomen" gezegd maar op de een of andere manier vind ik dat een naar woord. Ik ga zo'n 1x per maand bij haar op bezoek en ik zie haar elke keer achteruit gaan.
De eerste 2 x liep ze nog gewoon achter haar rollator, toen zat ze in een rolstoel en nu lag ze in bed.
Thuis ging echt niet meer omdat ze steeds viel en soms heel lang op de grond lag.
Als zo iemand dan uiteindelijk in een tehuis terecht komt dan hoop je dat ze door goede verzorging en sociale contacten, want haar hoofd was nog goed, opknapt en naar omstandigheden nog een fijne tijd heeft. Maar helaas..... ook geestelijk was ze weer veel minder dan de laatste keer dat ik bij haar was.
Zo triest om te zien.
Als er soms eens een dag is dat ik echt geen zin heb om oefeningen te doen dan hoef ik maar aan haar te denken om toch maar weer te beginnen want zij vond dat allemaal niet nodig want: achteruitgang hoort nou eenmaal bij de leeftijd.
Allemaal een hele goede dag, ik wil even naar de markt maar het schijnt de hele dag een beetje miezerig te blijven. We gaan het zien. 🙋♀️
Ja ik denk dat het helpt: oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Niet dat je dan nooit iets zal gaan mankeren, maar een lijf dat zo soepel mogelijk is zorgt er voor dat je ook als je ziek bent nog wat in de benen kunt blijven.
BeantwoordenVerwijderenDe markt in Amstelveen, bedoel je denk ik. Leuk, Ik woon mooi, in Friesland, maar soms mis ik de markt wel. En dan niet zo'n kleine markt met 5 kramen, die zijn er hier in de omgeving wel. Maar echt zo'n grote zoals in Amstelveen.
Veel plezier!
Groet Mariëtte
Er ligt een lap stof op de stapel dit jaar een zomerjurk van te maken, gekocht op de markt in Amstelveen. Maar dat is echt heel lang geleden dat ik die kocht, misschien wel 20 jaar want ik kan me niet herinneren dat ik met mijn moeder naar die markt ging de laatste 10 jaar van haar leven, en ze is toevallig deze week 10 jaar geleden overleden.
BeantwoordenVerwijderenHet is inderdaad goed zo te denken als je weer eens geen zin in oefeningen of zoals bij mij huishoudelijk werk heb, ja ik kan het nog wel vrij makkelijk zelf doen. Ook door de hersens laten kraken door puzzeltjes te doen en Wordfeut!
Van fietsen komt het er nog niet van, te koud, te nat of als het wel redelijk weer is dat ik dan iets anders heb.
Maar laten we vooral ons best blijven doen en elkaar stimuleren.
Zeker je moet eraan doen wat mogelijk is om "in de benen" te blijven. Absoluut! En ja, dat moet je gewoon zelf doen. Hoppa! Want op een mooie dag ben je blij dat je er lekker op uit kunt. Sim
BeantwoordenVerwijderenIn principe heeft ze volkomen gelijk. Je lijf veroudert, je organen werken minder, elk jaar dat je ouder wordt. Je mobiliteit kun je wat verbeteren, daarmee vertraag je enigszins het proces. Maar ook dat veroudert.
BeantwoordenVerwijderenEn je kunt net zoveel puzzeltjes maken en oplossen, als je morgen een herseninfarct krijgt, (Martine Bijl kreeg het tijdens de ochtendoefeningen), ga je linea recta naar het ziekenhuis en in het geval van blijvende schade door naar zo'n fijn verpleegtehuis.
Gemeenten bieden valcursussen aan. Nou ik verzeker je, als je valt, gebeurt het vaak in een split second en heb je geen tijd om na te denken, o ja, volgens de cursus moet ik zo vallen.
Ik ben er niet zo mee bezig. De boodschappen haal ik op de fiets. Het huishouden doe ik zelf, het merendeel in de tuin ook, en verder geloof ik het wel.
Ik ben mijn hele leven gewerkt. Tot mijn pensioen. En daarna heb ik me voorgenomen alleen die dingen te doen waar ik zin in heb. En tot op heden hou ik me daaraan. En dat bevalt mij best.
Fien slaat de spijker op de kop. Stervelingen zijn we allemaal en het heeft geen zin om een stervend paard met de zweep te bewerken. Uit mijn Nederlandse jeugd herinner ik me nog het liedje van Wim Kan:
BeantwoordenVerwijderen"Zeg maar JA tegen het leven, anders zegt er het leven nog NEE!"
En zelfs hij moest uiteindellijk toegeven aan het onvermjdelijke.
Ik werk in mijn veel te grote tuin en huis, ben gastvrij en help mijn nazaten wanneer ik kan (steek ze een centje toe...) en op hun manier staan ze ook voor mij klaar. Maar ook die kinderen worden ouder en de rollen zullen worden omgedraaid. Zolang ik mensen nog van dienst kan zijn heeft het leven zin. Maar wanneer ik ze tot last word?