De juiste tijd.

 Mijn motto van de laatste jaren is: voor alles is een tijd, als je hoofd er niet naar staat; niks forceren en gewoon afwachten. 

 En dat bleek de afgelopen maand  maar weer eens.

Wat was er aan de hand? Ik had al maanden in m'n hoofd dat ik een nieuw vloerkleed wilde, het oude was verschoten en er zaten kale plekken in. maar al  maandenlang stond m'n hoofd er niet naar, helemaal geen zin om in dat soort winkels rond te lopen en via internet vond ik ook geen optie. 

Op een dag wilde ik  wat dingen bij de kringloopwinkel langs brengen en meteen daar naar de supermarkt, daar  zijn ook een aantal woonwinkels en ik dacht: ach, laat ik eens zo'n winkel in lopen, eens kijken wat ze tegenwoordig aan vloerkleden hebben, misschien kan ik ideeën opdoen.

Ik liep de eerste winkel in en meteen door naar de vloerkledenafdeling - als ik verder niets nodig heb, heb ik geen zin om al die andere spullen te bekijken - mijn oog viel op een bak met opgerolde, afgeprijsde kleden, toen ik nog wat dichterbij kwam zag ik een kleed waarvan ik meteen dacht: dát is precies wat ik zoek, dát is hem, maar het zal wel niet de goede maat zijn, maar dat was het wél en hij was ook nog 100% wol. Dat vind ik fijn want wol is vuilafstotend.  Ik heb nog wel aan de verkoper gevraagd of hij hem even uit wilde rollen maar eigenlijk wist ik het wel: dat gaat hem worden. Ik heb ook niet verder gekeken en ben ook niet naar andere winkels gegaan.

De verkoper was zo vriendelijk om hem even naar m'n auto te brengen en eenmaal thuis kreeg ik het voor elkaar om hem zelf binnen te krijgen, de oude weg te halen en de nieuwe neer te leggen,  hij is perfect, ik ben er zó blij mee. 

Dat is toch bijzonder, op een saaie maandagmiddag gewoon even een winkel inlopen en zonder gedoe precies vinden wat je zoekt. 

Binnen een uur boodschappen gedaan en een nieuw kleed op de vloer.

Allemaal een hele goede dag.🙋

De hemel bestaat niet.

 

Over het leven van de ouders van Jannetje Koelewijn

[Recensie] In De hemel bestaat niet vertelt Jannetje Koelewijn de geschiedenis van haar ouders. Zij vroeg haar vader formeel om hem te mogen interviewen en hem alles te mogen vragen. Hij stemde toe. Koelewijn begint de familiegeschiedenis bij de gereformeerde grootouders uit Bunschoten en Spakenburg. Zij beschrijft hoe haar grootouders leefden en hoe haar ouders elkaar hebben ontmoet. Zij verhuisden naar Amsterdam, kregen kinderen en de vader begon een langzame carrière tot aan een directeurschap met ruim salaris. De kinderen keren zich af van de kerk, maar haar vader blijft vasthouden aan zijn geloof. Zij ziet wel twijfel bij zijn vader, maar dit wordt nauwelijks uitgesproken.

Naast dit chronologische verhaal, vertelt Koelewijn over hoe haar ouders nu leven: haar broze vader en licht dementerende moeder. Inmiddels zijn zij gescheiden, maar zij zien elkaar regelmatig. Bij haar moeder moet zij zelfs fotoalbums stelen om haar levensgeschiedenis op te helderen. Haar vader confronteert zij met pijnlijke vragen: waarom de strengheid en later geen reactie als de kinderen toch hun eigen weg gaan? Waarom ging zijn vrouw bij hem weg? Vluchtte hij in zijn werk? De achterflap vermeldt dat haar vader zijn zoons sloeg. In het begin van het boek komt dit ter sprake. Later komt Koelewijn er niet op terug en ook de broers blijven uit beeld. Alleen haar jongere zus speelt een rol in het hedendaagse verhaal. Naast de familiegeschiedenis laat Koelewijn prachtig zien hoe het gezin groeit, rijker wordt, hoe normen verschuiven en hoe nieuwe producten en gewoonten hun intrede doen.

Het blijft absurd om te lezen dat een paar decennia geleden jonge vrouwen voor het huwelijk het hele gebit lieten trekken. Ook zegde de vrouw dan standaard haar baan op. In het dorp waar de ouders vandaan kwamen was het heel normaal om al zwanger te zijn voor het huwelijk. Dan wist je namelijk wat je kreeg: een vruchtbare vrouw. Voor de vrouwen draaide het in gereformeerde kringen sowieso maar één ding: kinderen krijgen. Was je ongesteld dan was je blij: deze maand niet zwanger.

De hemel bestaat niet staat vol met dit soort maatschappelijke veranderingen. Pijnlijk is het wanneer de moeder depressief wordt, uiteindelijk een opleiding gaat volgen en in feministische kringen verzeild raakt. Haar ogen worden zogenaamd geopend, maar blijer wordt zij er niet van. Aan het eind van het boek gaat Koelewijn met haar ouders en haar zus een weekend naar Parijs. De ouders beleven oude tijden en vooral de vader zwelgt in nostalgie. De vader meldt nog fier dat zij volgend jaar weer gaan, en dan zonder de kinderen. De lezer weet dat dit hun laatste uitstapje is.

Ik vond het interessant om te lezen hoe het vroeger- en nu misschien ook nog wel- het in streng gelovige gezinnen toe ging. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Soms had ik wel moeite om de verschillende familieleden uit elkaar te houden maar dat maakte verder niet zoveel uit. Het boek is geschreven in  2011 maar bij de bieb zullen ze het nog wel hebben denk ik. 

Allemaal een hele goede dag 🙋

Kwetsbaar.

 Ja, ja, ik ga me een beetje kwetsbaar opstellen. Het gaat over het volgende: 

Laatst kwam bij het koffiegroepje de vraag: 'zou iemand nog wel eens een nieuwe partner  willen hebben?' Op een enkeling na zijn het  bijna allemaal weduwen en weduwnaars.  Iedereen antwoordde : "nee hoor, ik moet er niet aan denken, ik vind het prima zo, geen zin meer om zijn vieze onderbroeken/sokken te wassen, ik ga liever m'n eigen gang' Dat was het antwoord van de vrouwen natuurlijk, de mannen hielden zich op de vlakte die vinden het natuurlijk prima als iemand anders........(O, o, Ella, je bent aan het generaliseren 🙈.) 

Ik was een beetje stil. Ik vind het soms namelijk  heel ongezellig om alleen te zijn ( wat niet wil zeggen dat ik op een nieuwe partner zit te wachten).

Ik heb een paar voorbeelden wanneer het extra steekt: Ik liep laatst op de markt en ik werd twee keer geconfronteerd met twee oudere stellen  die gezellig hand in hand liepen te winkelen en te wandelen. En juist dat hand in hand deed het hem, hand in hand lopen vind ik  een teken van verbinding, van met iemand verbonden zijn die je door en door kent, die je vertrouwd  en die jou kent en ziet en die het prettig vindt om jouw hand vast te houden. ( Ik kan Magda van B&B vol liefde wel begrijpen hoor.) 

Volgende voorbeeld: ik ga liever niet in het weekend iets in m'n eentje ondernemen want juist in het weekend zie je alleen maar stelletjes en groepjes op terrasjes en in b.v. de bioscoop. Is verder geen probleem hoor want dan doe ik in het weekend m'n huis en ga door de week op stap, veel minder druk en overal plek. Maar toch.....

En dan een voorbeeld van gisteren: ik had een boodschap te doen in een naburig dorp, ongeveer 12/ 13 kilometer fietsen, toen ik al onderweg was zag ik pas dat de accu bijna leeg was, nou kon ik twee dingen doen: dòòr fietsen op een lage stand 🥵 en hopen dat de accu het zou halen  met het risico dat ik op de terugweg met een lege accu verder moest, of terug gaan. Ik ben terug gegaan. Ik was dus veel eerder terug dan gepland en toen ik weer binnen kwam mistte ik het heel erg dat er niemand was die dan verwonderd op kijkt en zegt: "hè, ben je er nu al weer?" en waar je dan even je verhaal bij kwijt kunt.

Maar goed, er zijn ook momenten dat ik het heerlijk vind om even geen rekening met iemand te moeten houden hoor.

Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe andere alleen gaanden daar diep in hun hart over denken. 

Dat was het dan, allemaal een hele goede dag 🙋

Ik heb alle reacties gelezen en ga het later eens een keer over sokken hebben.

Ik krijg vanavond zes man op visite en ben daar best een beetje zenuwachtig van. 

Lot: ik heb de broek niet zelf gemaakt.

Silhouet.

 

Er is een verschijnsel wat al een tijdje aan de gang is. Volgens mij zie je het al een jaar of twee en zolang verbaas ik me er ook al over. Ik heb jarenlang in de modebranche gewerkt en vroeger zag je het nooit. Als je het al zag dan zei je: 'je trui zit niet goed"

Vroeger droeg je je trui/ T shirt/ blouse, ín je broek/rok zoals foto links, óf erover heen. Tegenwoordig stopt men een punt ín de band, en dan ook nog bij de buik, en de rest van de blouse of wat dan ook, laat men een beetje bungelen.

Ik heb dat nooit begrepen, WAAROM?  Zo was het me ook opgevallen dat bv nieuwslezeressen hun blouse, truitje helemaal in hun broek stoppen  óf een jasje aan hebben. Laatst las ik een interview met zo iemand en die zei:' anders heb je geen silhouet en dat ziet het er op televisie zo lomp uit' 🤔

Maar goed, die punt in de rok: natuurlijk wil ik met de mode mee blijven doen, dus heb ik dat ook geprobeerd. Een stukje van m'n T shirt van voren in de band van m'n rok gestopt. Ik vond het geen gezicht, juist het punt waar ik géén aandacht op wilde vestigen, n. l. m'n te dikke buik, kwam naar voren. Omdat ik toch iets wilde heb ik die punt aan de zijkant in m'n rok gestopt, daar werd m'n buik aardig mee gecamoufleerd maar ook dat vond ik geen gezicht veel te rommelig.  

En dus ga ik nu zonder silhouet door het leven.😒

Maar........

Toen ik weer eens een t shirt - wat als een hobbezak om me heen hing - aantrok, ( ik heb een vreselijke hekel aan strakke kleren waar je elke vetrol in ziet) bedacht ik het volgende;

Ik heb aan de binnenkant van dat shirt op de zijnaad een stukje elastiek gestikt waardoor het een beetje gerimpeld werd, met dit als gevolg:

En dan aan allebei de kanten, is het wat??????

 Nou ja, ik laat het zo, geen zin om het weer uit te halen.

Allemaal een hele goede dag.🙋

Piekeren en sacherijn.

De afgelopen maand  was o.a. ook een maand van rugpijn en piekergedachten.

Aan het begin van de maand  zat er al een  zeurende pijn in de linkerkant van m’n rug. Vooral met bukken, de trap oplopen, in en uit de auto stappen enz. het sloop erin en bleef. Achteraf bekeken, maar dat bedacht ik pas veel later,  had ik het overbelast: een struik snoeien waar je nét niet bij kunt maar dat toch wel wil. Eerst dacht ik: misschien een verrekte spier of iets simpels. Maar naarmate de dagen verstreken en het maar niet wegging en het behoorlijk pijn deed, begon mijn hypochondrische hoofd overuren te draaien.

 Wat als het iets ernstigs was? Iets dat onderhuids groeide, iets wat ik niet zag aankomen? Een tumor misschien, m'n zus klaagde volgens mij ook over rugpijn en toen bleek ze alvleesklierkanker te hebben. ( Toen ik dat ging googelen bleek dat helemaal niet te kloppen). Er waren momenten dat ik mezelf ervan overtuigde dat ik iets onder de leden had waar ik nu toch écht  dood aan zou gaan. Dat klinkt dramatisch, maar zo werkt m'n hoofd nou eenmaal. Maar toen de pijn langzaam minder werd had ik die gedachten gelukkig niet meer.

Natuurlijk ben ik inmiddels naar een fysiotherapeut gegaan, en dat luchtte op. Zij gaf  een simpele verklaring,  het is een vorm van spit en gaat vanzelf weer over.  Maar omdat ik door die rugpijn geen oefeningen kon doen ging m'n lies ook weer zeer doen en daar ging het nou juist zo goed mee. Al met al werd ik er zéér sacherijnig en lusteloos van. 

Inmiddels ben ik twee keer bij de fysio geweest en gaat het beter - ik loop nu met een warmtepleister omdat ik merkte dat een warme douche ook hielp, maar ja, je kunt moeilijk steeds onder de douche gaan-  en kan ik ook weer oefeningen doen,  maar het herstel gaat  veel  langzamer dan verwacht. ( het gaat altijd langzamer dan je verwacht😡)

Afijn, het is zoals het is en geduld is een schone zaak.

Allemaal een hele goede dag.🙋

Ik vind het héél leuk als jullie reageren en ik lees alles en Francien even voor alle duidelijkheid, ik verwijder nooit iets,  iedereen mag zijn eigen mening hebben.

Minder.

Naar aanleiding van deze kop in het A.D. ging het volgende door mijn hoofd:

Die rat race van tegenwoordig, ik wordt er wel eens moe van. Als mensen nou eens allemaal  wat minder zouden willen: minder grote huizen, minder grote auto, minder vakanties, minder kleding, minder dure horloges, enz. Dan zouden ouders ( let op: allebei de ouders) met kleine kinderen ook minder kunnen gaan werken en dan kunnen ze meer zelf voor hun kinderen zorgen en meer van ze kunnen genieten. Beter en leuker voor zowel de kinderen als de ouders en geen wachtlijsten meer bij de kinderopvang.

Ik weet van een stel in mijn omgeving dat het kindje wat ze hebben op maandag thuis door de vader wordt verzorgt, op dinsdag naar de ene oma wordt gebracht op woensdag naar de kinderopvang gaat, op donderdag naar de andere oma wordt gebracht en op vrijdag thuis bij moeder blijft. Dat kind wordt toch helemaal gek van elke dag een andere verzorger? of ben ik nu gek? 

Het argument wat dan gebruikt wordt is: ja maar dan kunnen ze de hypotheek niet betalen en je wilt toch ook leuke dingen blijven doen. Ik denk dan stiekem : ja, dan maar een kleiner huis, of niet 3 x met vakantie, of een mindere auto.  

 Al dat geren en geregel, ik word al moe als ik eraan denk. Ik kom hier dus op vanwege wat ik las in de krant. Het C.N.V, wil dit omdat er jarenlange wachtlijsten zijn bij de kinderopvang. Zij hebben Zweden als voorbeeld, daar krijgen ouders 90 dagen verlof en samen nog eens 300 vrije dagen  die ze kunnen verdelen, dit wordt grotendeels betaald door de overheid, dus door de gemeenschap. In Nederland zijn er plannen om de kinderopvang gratis te maken en dat moet natuurlijk ook door de overheid gefinancierd worden, dus door ons belastingbetalers. Waarom moet ik er aan  mee betalen dat mensen steeds meer en méér willen? ( ik heb het hier dus niet over alleenstaande moeders). 

Nou ja, dit ging dus allemaal door m'n hoofd toen ik dat artikel las maaaaaaaaar zo simpel is het niet natuurlijk want als veel mensen nu minder zouden gaan werken om zelf voor hun kinderen te gaan zorgen krijgen we een nóg groter personeelsgebrek dan er nu al is. Ik las laatst dat in élke sector een tekort aan personeel is. 

Dus ja, de moraal van dit verhaal: ik weet het ook niet.

Allemaal een hele goede zonder zorgen dag.🙋

Mariette, Ik begrijp heel goed hoe je je voelt, ik heb nog 1 broer over die mij dus altijd gekend heeft en ik moet er niet aan denken dat er met hem iets gebeurd. Sterkte. 

Weer terug.

En hier ben ik weer. Niet met grootse verhalen  of een strak schema, maar met een voorzichtig “ik zie wel.” Hopelijk gaan de blogs weer vanzelf komen, dat was de laatste tijd niet meer zo.

Het was een maand waarin ik even afstand nam van het schrijven, het ritme van bloggen doorbrak, en mezelf afvroeg: wil ik hiermee doorgaan? Ja, dat wil ik, maar het wordt wel  anders, voortaan ga ik niet meer elke dag posten maar om de dag.

Het voelde goed om even ruimte te nemen. Geen druk, geen woorden die moesten komen, geen ideeën bedenken. De eerste twee, drie weken was het heerlijk rustig in m'n hoofd maar de laatste week begon het toch wel weer te kriebelen.  Want schrijven is meer dan alleen publiceren — het is verwerken, m'n gedachten op een rijtje zetten,  onderzoeken, en vooral delen.

Twijfel hoort er misschien wel bij. Waarom? Wat voegt het toe? Soms vraagt iets wat ooit vanzelf ging, om opnieuw bekeken te worden.  

Dankjewel dat je weer leest en als je iets wilt delen — wat je raakt, waar je zelf mee bezig bent, of gewoon wat je van het stukje vindt — dan lees ik dat met veel plezier. Anders voelt het bloggen soms als roepen in het luchtledige. Jullie reacties maken het levendig en waardevol.

Het was voor mij een vrij rustige maand en zoals ik in een klein tussendoor blogje al zei: ik heb jullie wel gemist. In de komende stukjes zal ik vertellen waar ik me de afgelopen maand zoal mee bezig heb gehouden. 

Allemaal een hele goede dag en tot overmorgen. 🙋

Lot; fijn dat het goed gaat met je schouder, nou niet overmoedig worden en denken dat je alles weer kunt.😃