Ik gunde mezelf dat ik niets meer moest.
Zo eindigde ik m'n vorige stukje.
Ik moet zeggen dat me dat steeds beter lukt; mezelf gunnen dat ik dingen niet perse "moet". M'n hele leven heb ik veel dingen gemoeten, en dat is logisch als je een gezin heb en ouders en werk enz.
Zo'n 2/3/4 jaar geleden ben ik begonnen met denken, als er weer een of ander klusje gedaan moest worden: moet het echt? moet het nu? en heb ik er nu zin in? Vooral dat laatste vind ik heel belangrijk want ik weet van mezelf dat als ik dingen tegen m'n zin in doe, dat ik er sacherijnig van wordt en de boel maar een beetje af raffel en helemaal als het klusje ook nog tegen zit, dan krijg ik de neiging om met dingen te gaan gooien. Ik kan beter wachten tot ik er wel zin in heb en die zin komt op een gegeven moment vanzelf wel heb ik gemerkt.
Ik "moet" vaak dingen van mezelf.
Een gezonde maaltijd klaar maken, elke dag oefeningen doen, elke dag een wandeling maken, het straatje voor de deur vegen, naar de koffieclub, m'n eigen kleding maken, enz. Maar ik heb het ook met huishoudelijke klusjes , de badkamer schoonmaken, de tuintafel boenen, stofzuigen, dat vervelende telefoontje plegen, de ramen lappen.
Moet het echt nu? heb ik er zin in? Staat m'n hoofd ernaar? Soms is dat ja, maar soms ook nee.
Als het niet echt nú moet en als ik er geen zin in heb dan doe ik het vaak niet want dat verpest dan op dat moment m'n leven en levert alleen maar stress op. Daarbij komt dat ik uit ervaring weet dat er vanzelf wel een moment komt dat ik denk: o, nu kan ik wel even de ramen gaan lappen, dat telefoontje plegen b.v.
Ik kom hier op doordat ik laatst een gesprekje had met een oudere mevr. die vertelde dat ze altijd voordat ze s' avonds naar bed gaat haar huis opruimt, salontafeltje opgeruimd, de aanrecht leeg en schoon enz. Ik kan dat s' avonds niet meer opbrengen, dan ben ik moe en het enige wat ik wil is naar bed. Dus bij mij staat vaak de volgende ochtend het koffiekopje nog op tafel en staat er vaat van het avondeten in de gootsteen, en dat irriteert me niet. De volgende ochtend, na het ontbijt zet ik een muziekje aan en ga ik alles in de keuken opruimen en schoonmaken, een doekje hier en een doekje daar en m'n keuken is schoon en ik heb een voldaan gevoel.
Ik merk écht dat er voor alles een tijd is.
Ik heb een to do lijstje in de keuken liggen met dingen die gedaan moeten worden maar die niet nu meteen hoeven, klimop weghalen, de schuur opruimen, de koperen handvaten van de kast poetsen enz. moet wel gebeuren maar wel pas wanneer ik er zin in heb en dan kan het zomaar gebeuren dat er opeens een moment komt dat ik denk nú ga ik even de troep in de schuur weggooien. En dan is het ook zo gebeurd. Wannéér dat moment komt is geheel onduidelijk.
De schone was opvouwen en opbergen is ook zo'n voorbeeld, dat "moest" ook altijd gebeuren zo gauw het droog was, maar waarom? het hangt daar goed ( ik droog de was op zolder en hangt niet in de weg) die kan daar best nog wel een of twee dagen blijven hangen. Er komt vanzelf wel een moment dat ik even tijd over heb.
En toch is m'n huis schoon en "meestal" opgeruimd en zonder stress en sacherijn.
Het idee van hé, er "moet" (bijna) niks geeft een rustig gevoel, vooral omdat ik weet, alweer uit ervaring, dat het goed komt, misschien niet nu, misschien niet morgen misschien niet volgende week maar het kómt goed.
En inderdaad Nietzomaarzo, als je het woord moeten veranderd in willen dan klinkt het al weer heel anders maar voor mij veranderd er dan nog niet genoeg.
Er is écht voor alles een tijd.
Allemaal een hele goede dag met weinig dingen die écht moeten en waar je geen zin in hebt. 🙋
