Dit is een artikel in het AD waar ik een tijdje over na heb gedacht. Wat vind ik van het u of jij zeggen?
Ik heb m'n kinderen "ouderwets opgevoed" zij zeggen tegen mij en oudere mensen u. Ik merk dat steeds meer jongeren tegen iedereen, ongeacht leeftijd, jij zeggen en ik ervaar dat toch als een beetje respectloos of zo iets.
In dat artikel staat dat het met status te maken kan hebben, tegen een dokter of een minister zeg je u en die spreek je niet met z'n voornaam aan.
Ik zeg heel vaak u tegen mensen, in een winkel b v, maar ook tegen ouderen en pas als zij zeggen: je mag wel jij zeggen hoor, schakel ik om.
Zo wil ik ook door jongeren met u aangesproken worden, hallo, ik heb niet bij je op school gezeten hoor. Maar als ik bij de dokter ben, die iets van anderhalve generatie jonger is dan ik, dan zeg ik jij maar ik zou het heel gek vinden als ze dan ook jij tegen mij zou zeggen.
Wat me de laatste tijd opvalt is: dat als je online iets bestelt dat je bij sommige bedrijven je voornaam in moet vullen, als je dan alleen de eerste letter invult dan wordt dat niet geaccepteerd en vervolgens wordt je dan alleen nog maar met je voornaam en jij aangesproken, hallo, ik ben wel een klant hoor, je gaat geld aan me verdienen dus een beetje respect graag. Of ben ik nou echt een oude zeur aan het worden?
Kortom, het is een ingewikkelde materie, hoe denken jullie daarover?
Allemaal een hele goede dag. 🙋
Ik zeg tegen mensen die ouder zijn dan ik altijd u. Tegen artsen, mensen in winkels, buschauffeur etc ook meestal u. Tenzij ze veel jonger zijn dan ik.
BeantwoordenVerwijderenZelf word ik steeds vaker aangesproken met u, ook door 40 en zelfs 50 plussers. Dat vind ik prima. Ik ben zelf 65 jaar.
Mijn kinderen en kleinkinderen zeggen je, tegen me. Ook tante zeggers zeggen je ook geen tante, maar alleen mijn voornaam. Helemaal prima.
Ik vind het net als jij niet prettig als bedrijven me tutoyeren. Ik ben wel een klant en ouder dan de mensen die daar werken.
Overigens zit respect voor mij niet alleen in u zeggen. Het zit in de hele houding en benadering.
Ik houd van beleefde, misschien wat formele, omgang met mensen die ik niet of amper ken.
Groet Mariëtte
Nee, U bent geen oude zeur. Beleefdheid hoort er gewoon bij. Een onbekend iemand spreekbeurt aan met u, tenzij het duidelijk om een kind of tiener gaat! Of tenzij degene aangeeft met zijn/haar naam aangesproken te willen worden. Ik zeg je en jij tegen een collega vrijwilliger van 94 jaar omdat hij dat zo wil.
BeantwoordenVerwijderenHet Ikea-effect noem ik het iedereen met jij aanspreken. In mijn bedrijf is dat sinds een aantal jaren ook in documenten. Dat zou minder afstandelijk overkomen. Tsja...het gaat er maar net om wat er in dat document staat en hoe de lezer dat ervaart. Ik tutoyeer pas als de ander aangeeft dat dit mag. Mijn kleinkinderen noemen me Oma Cellie en dat is prima. Alleen mijn voornaam zou ik toch minder fijn vinden, maar ook dat is maar net wat je gewend bent. Ik moest mijn ouders altijd met u aanspreken in een tijd waar alles wat losser werd. Mijn kinderen heb ik wat losser gelaten, maar merk dat het respect wat in u zit, gewoon natuurlijk volgt.
BeantwoordenVerwijderenLeuk blog weer. Ik ben 75 jaar oud en zeg tegen niemand u, als ze tegen mij u zeggen noem ik mijn voornaam en vraag of ze mij zo willen noemen en geen u hoeven zeggen.
BeantwoordenVerwijderenHet is denk ik ook weer een onderdeel in de samenleving die gladgestreken moet worden. Iedereen gewoon je. Geen onderscheid meer. Ik vind het verarming. Soms ook verruwing.
BeantwoordenVerwijderenIk heb er geen moeite mee. Dat komt omdat ik ervan uitga dat ik hoe dan ook met respect behndeld wordt. Pas als blijkt door houding of wat er gezegd wordt dat het niet zo is. Reageer ik of niet maar overdenk mijn convlusie. Wetend dat het meer over de ander zegt dan over mij. En verder vind ik dat jje/en en jou/en wel vriendschappelijk klinken.
BeantwoordenVerwijderenIn Engeland jan het nuet eens anders en plakken ze er heel makkelijk dear achteraan. How are you dear 😆
In het Engels is het veel makkelijker allemaal You. In Belgie hebben ze ook nog Gij, klinkt heel vriendelijk.
BeantwoordenVerwijderenIk ben van 1950 en heb mijn hele leven U tegen mijn ouders gezegd, mijn zus is van 1964 en heeft altijd jij gezegd, rond die tijd is het denk ik ook begonnen dat jij er meer inkwam.
Mijn stiefkleinkinderen noemen me bij de voornaam, ze hebben al 2 oma's en opa's en ik wil geen halve oma zijn.
Het hangt ook van mijn eigen stemming af hoe vervelend of normaal ik het vind om in winkels etc met jij aangesproken te worden.
In papieren/e-mails/websites vind ik soms ook wel of niet storend dat ge JIJ.
Kortom ik ben verdeeld in mening en ervaren
Vooral dat voornaam gebruiken bij webwinkels of energiemaatschappijen op correspondentie e.d. stoort mij. En je verplicht wordt om voornaam in te vullen en het zo dus ook op het pakket staat.
BeantwoordenVerwijderenIk kon tegen mijn ouders gewoon je en jij zeggen, vond het raar als andere kinderen hun ouders u noemden.
BeantwoordenVerwijderenIedereen die ik niet ken, tenzij kinderen of jongeren, spreek ik meestal aan aan met u. Dokters, winkelpersoneel, mensen op straat. Maar mensen waar ik voor mijn werk mee in contact kom (behalve ouders) spreek ik aan met je, dat is de norm. Ik vind dat niet erg. Ik vind het af en toe gek als een heel jong iemand je tegen me zegt, maar ook weer niet altijd. Wat dat betreft ben ik net als Lot, verdeeld in mening en ervaringen en het ligt aan mijn eigen bui.