Het viel me laatst weer eens op dat mensen vaak zo zelfverzekerd/ assertief over kunnen komen. Ik hoorde laatst een paar verhalen, van vrouwen in dit geval, waarvan ik dacht: dat zou in mijn hoofd niet opkomen.
Voorbeeld 1 ; iemand vertelde dat ze kort geleden een nieuwe knie had gekregen, er was afgesproken dat ze twee nachten in het ziekenhuis zou blijven. Na de eerste nacht kreeg ze te horen dat ze al naar huis mocht. Ze antwoordde met; dat doe ik niet want dan heb ik geen hulp van thuiszorg en dochters, die komen pas na twee nachten want dat is zo afgesproken. Punt. En ze mocht nog een nacht blijven.
Ik zou in dat geval dan meteen denken: o dan moet ik als een gek gaan bellen om die hulp en m'n dochters eerder te laten komen, het zou niet in m'n hoofd opkomen om te weigeren.
Voorbeeld 2: weer iemand anders vertelde dat ze regelmatig bij een oude vriendin op bezoek gaat die vanwege een hersenbloeding in een verpleeghuis woont. De man van die vriendin wil niet dat zij op bezoek komt bij zijn vrouw. ( het schijnt een beetje vreemde man te zijn) Op een dag komt degene die me dit vertelde weer op bezoek en ze treft daar die man, die in de deuropening gaat staan en zegt weg, weg, weg. Wat zegt ze: ik heb niks met jou te maken, ik kom niet voor jou, ik kom voor m'n vriendin. En ze is naar binnen gegaan.
Ik denk dat ik met de staart tussen m'n benen was weggelopen en gedacht zou hebben: dan kom ik een andere keer wel terug.
Het lijkt me wel fijn om zo zelfverzekerd te zijn, ik ben het nooit geweest en zal het ook wel nooit worden.
Ach ja, er zijn ergere dingen in de wereld.
Allemaal een hele goede dag. 🙋♀️
Hier ook een voorbeeld. Er kwam een brief van Rijnstate, ziekenhuis in Arnhem, of de heer L. maar om half negen bij de nefroloog wil verschijnen.
BeantwoordenVerwijderenNu kun je twee dingen doen. Heel vroeg opstaan. Je 's morgens in de file begeven. En dat is elke morgen een behoorlijke. En constant in de zorg zitten dat je dat tijdstip niet haalt.
Of even bellen naar de assistente en zeggen dat half negen niet haalbaar is. En als je dan als antwoord krijgt, het kan niet anders, prima, maak maar een nieuwe afspraak. En graag wat later. We horen het nog wel.
Mag jij raden welke optie ik gekozen heb.
Wat knap van die vrouwen. Ik zou ook wel zo willen zijn maar dat zou me veel van te voren gemaakte inprentingen kosten en het is maar de vraag of ik het ter plekke nog zou kunnen. Ik denk wel dat het te leren is maar daarmeezou ik mijn flexibiliteit niet willen verliezen.
BeantwoordenVerwijderenNee, niet knap Elly. Maar door schade en schande geleerd dat je voor jezelf moet opkomen. En bij mij gebeurde dat al in mijn puberteit. Een vader die verdween, een moeder, die depressief werd, en een heleboel mensen die dan weten hoe ze voor ons kinderen moesten handelen. Dan leer je het heel vlug, wil je je eigenwaarde behouden.
VerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenToen ik in juni aan mijn schouder werd geopereerd was dat ook voor 2 nachten. Eind vd tweede dag kreeg ik ook de mededeling dat ik ook wel naar huis kon in de vooravond.
VerwijderenNu was het toen heel heet weer en had ik al met man afgesproken dat hij ook niet op bezoek zou komen, 2x 3 kwartier rijden, hond die in de auto moest blijven en schaduwplekken zijn daar niet, we belden en appten en kunnen best een extra dagje/nachtje zonder elkaar.
Dan zou hij na zijn avondeten mij op moeten komen halen, en het was nog steeds 30 gr. Had ik allemaal geen zin in zo plotseling en ik heb dat dus ook geweigerd, was ook geen probleem. Zaterdagmorgen op gemak ontbeten, me laten douchen en rustig naar beneden gegaan waar man al op me stond te wachten.
Je tweede voorbeeld is iets anders, misschien zou ik daar ook wel hebben gekozen om op een ander tijdstip terug te komen, is voor zowel bezoek als zieke iets relaxter waarschijnlijk