Ik heb heel lang met een paar woorden geworsteld, nou ja, geworsteld...... dat klinkt wel erg zwaar maar het waren woorden waar ik niet zoveel mee kon.
ROUWEN en GENIETEN, dat waren de woorden waarvan ik heel lang dacht: hoe dan ?
Ik kom hier op omdat iemand zei, na een lang verhaal: ' toen kon ik pas gaan rouwen'
Toen dacht ik: hoe doe je dat dan? Ga je dan - na een tijdje "gewoon" doorgeleefd te hebben - nu opeens bewust heel vaak in snikken uitbarsten? Ga je nu met de dekens over je hoofd in bed liggen? Ga je aan de drank? Hoe dan?
Ik ben daar eens diep over na gaan denken, wat is rouwen? Hoe heb ik dat gedaan? Kun je bewust beslissen: nú ga ik rouwen?
Eerst dacht ik van niet, bepaalde gevoelens, gedachten overvallen je op de meest onverwachte momenten en dan word je daar, in het geval van rouwen, verdrietig van.
Maar nu begin ik te twijfelen kun je wél " bewust" kunt gaan rouwen? Maar om dat te kunnen moet je eerst in een bepaalde situatie zijn denk ik, je moet er, om het maar eens plat te zeggen: de tijd voor hebben. Je hoofd moet er leeg voor zijn. Je moet er een bepaalde rust voor hebben en niet nog van alles moeten regelen, niet je druk hoeven maken over andere mensen die steun nodig hebben, je moet de tijd en de rust hebben om alles wat er gebeurd is rustig te overdenken, de gevoelens die naar boven komen toe te laten, te overdenken, en niet weg drukken en als je dan in snikken uit barst dan is dat prima.
Laatst las ik in een interview met een t v ster dat haar psycholoog tegen haar had gezegd: ' Ga nu eerst maar eens rouwen' ik denk dat het zo niet werkt, je kunt niet op commando rouwen.
Hoe denken jullie daar over?
Nou, dit stukje past wel op een grijze dag als vandaag, 😀
Allemaal een hele goede vrolijke dag 🙋♀️
Vandaag, tussen de buien door, toch maar een wandelingetje maken, dat helpt ook bij rouwen.
O ja, over het woord GENIETEN moet ik nog even verder nadenken.
Rouwen en genieten, eigenlijk horen die woorden wel bij elkaar. Net zoals zon en schaduw. Ik denk ook niet dat je op commando kunt rouwen, genieten ook niet trouwens.
BeantwoordenVerwijderenMisschien is een bepaalde rust nodig om stil te staan bij rouw. Mijn ervaring is dat rouw overal een beetje tussen doorgaat. Ook al gaat ogenschijnlijk het gewone leven door, rouw laat zich niet wegduwen. Het is er, naast al het andere, naast het mooie. Dat maakt dat het zoveel energie vraagt. Al die diepe emoties, terwijl het leven van alle dag ook aandacht vraagt.
Het uiten van rouw doet iedereen anders. In zo'n periode is het fijn als er mensen zijn die luisteren en ruimte geven om het gevoel te uiten, zonder oordeel of advies.
Mooi onderwerp!
Groet Mariëtte
Zowel "Angry Old Wife" als Mariette brengen mijn persoonlijke ervaring en gevoelens uitstekend onder woorden. Bij de volkomen onverwachte en plotselinge dood van wijlen mijn man was er zo veel te doen dat "rouwen" enigszins op de achtergrond kwam. Pas wanneer je uiteindelijk alleen opstaat in een leeg huis begin je jezelf vragen te stellen (en soms verwijten te maken). En tegelijkertijd ben je dankbaar voor de tientallen jaren die ons zo veel geluk brachten.
BeantwoordenVerwijderenMaar ook kan ik ook boos op hem worden. Wat moet ik beginnen met de dozen vol papieren waarvan veel te weinig werd opgeruimd? Om nog maar niet te beginnen over de boeken....
Mijn beste troost zijn de (volwassen) kinderen die we samen hebben groot gebracht. Samen halen we mooie herinneringen aan hem op en kunnen daarbij zelfs weer lachen.
Buiten mijn ouders die 90 waren toen ze overleden heb ik geen grote verliezen meegemaakt, en dan is er natuurlijk ook rouw maar denk een zachte vorm dat ik ze zolang bij me heb gehad en zoveel mooie herinneringen.
BeantwoordenVerwijderenMaar ik heb zeker moeten rouwen over echtscheiding, na veel gedoe kwam er rust en toen werd ik ziek, soort overspannen/burn-out en bij gesprek met hulpverlener kwam ook naar boven dat het toch een soort rouwen was wat me overkwam en dat heb ik toen ook bewust gedaan.
Anna en Mariette en jezelf hebben het al mooi omschreven
Tegenwoordig is alles maakbaar, moet het een plekje krijgen, moet je de tijd nemen.... ook bij rouw. Maar rouw is denk ik voor iedereen anders. Als je kind overlijdt op jonge leeftijd rouw je anders dan wanneer je oude vader of moeder overlijdt. Is het verlies er ineens of wist je dat een dierbare zou komen te overlijden. Allemaal andere situaties die iedereen ook weer anders verwerkt. Ik rouw niet meer om mijn moeder, ook al overleed ze jong. Ik denk nog wel eens aan haar. Ik heb nog geen andere grote verliezen meegemaakt en kan dan ook niet zeggen hoe het bij mij gaat. Destijds, bij mijn moeder, was er geen tijd en ruimte in mijn hoofd om te rouwen, ik was bezig met overleven met nare ex. De rouw is er misschien wel nooit geweest, of was dat het verdriet? Lastig hoor Ella...maar ik denk dat het klopt, je kan niet op commando rouwen.
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij ben jij daar veel te nuchter voor. Het leven gaat door en het is zoals het is.
BeantwoordenVerwijderenMarijke